مىپندارند كه دين اسلام اجازه داده است بمردان بدخوى بىتربيت كه بدن ضعيف خانمهاى تربيت شده ى مؤدّب را زير تازيانه نرم كنند پناه بر خدا از چنين حكمى در اسلام ، ليكن زنهائى كه پيوسته از شوهر خود دورى مىكنند و تسليم به خواسته هاى جنسى او نمىشوند و خوشرفتارى و احسان او را به هيچ مىشمارند و پيوسته توقع ما فوق طاقت از مرد دارند و با كمال تكبّر و انحراف از حق و عدالت رفتار مىكنند اگر مرد تربيت شده ى پرهيزگار به اين جور زن گرفتار شد آيا چه فساد و خلاف اخلاق است كه او را با مسواك يا پشت گردنى تأديب كند و از غرور و خود پرستيش فرود آورد ؟ پس در عقل و طبيعت اين عمل در همه جا و همه وقت زشت نيست و باختلاف مردم و تربيتهاى آنها اين حكم تغيير مىكند چنان كه در آيه اصلاح زن به چند درجه است : اوّل موعظه و بعد دورى از خوابگاه او است و تنبيه بدنى براى آخرين علاج مجاز شده است ، و باز دستور بارفاق با آنها مثل : ( امساك بمعروف او تسريح باحسان ) كه بحث آن مفصّل گذشته است و باز فرموده ى پيغمبر در زشتى سوء رفتار با زبان و زدن او زياد است مثل حديث عبد اللَّه بن زمعه كه پيغمبر فرمود : شما چطور مردمى هستيد كه زنهاى خود را مثل غلام و كنيز ميزنيد و باز با آنها همبستر مىشويد و باز در حديث ديگر كه فرموده است : شما خجالت نمىكشيد : آن را كه كمال ارتباط انسانيّت در آخر روز با او برقرار مىكنند مثل غلام مىزنيد ؟ « فَلا تَبْغُوا عَلَيْهِنَّ سَبِيلًا » مفسّرين معنى كرده‌اند : 1 - مجبور نكنيد آنها را كه شما را دوست بدارند ، 2 - بهانه گيرى نكنيد و راه آزار آنها را نجوئيد . « إِنَّ اللَّه كانَ عَلِيًّا كَبِيراً » 34 مفسّرين نوشته‌اند : يعنى گمان نبريد كه شما نيرومند هستيد و در آزار زنها بيباك باشيد چون آنكه آفريده است ما فوق است و پشتيبان ضعيفان . عبده : آنهائيكه باك از تجاوز و ستم بزنها ندارند براى آن است كه خود بندگان ستمكاران هستند و هميشه با ذلَّت و خوارى نسبت به ديگران كه خود را محتاج